Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Λαχταριστή χουρμαδόπιτα

Καλημέρα όλη μέρα!

Είναι Δευτέρα πρωί και συνήθως τέτοια μέρα και ώρα νιώθουμε λίγο-πολύ όλοι μας 'κάπως' και περιφέρουμε τους εαυτούς μας όντας ελαφρώς μουδιασμένοι (για να μην πω και μουτρωμένοι, χαχα!) μιας που μια ακόμα εβδομάδα με δουλειές, υποχρεώσεις, τρέξιμο, έννοιες, κλπ, ξεκινά. Για αυτό σκέφτηκα να ξεκινήσουμε αυτή την εβδομάδα με λίγη γλύκα που έρχεται από μία συνταγή που έγινε αγαπημένη, ειδικά μάλιστα όταν κατάφερα και την τροποποίησα και την 'έφερα' ακριβώς στα δικά μου γούστα και standards.

Ο λόγος λοιπόν, για μια πεντανόστιμη χουρμαδόπιτα. Σας αρέσουν οι χουρμάδες; Γνωρίζετε ότι πρόκειται για μία τροφή θαυμαστή που πλέον θεωρείται superfood; Οι χουρμάδες έχουν μεγάλη διατροφική αξία καθώς περιέχουν πάρα πολλά θρεπτικά συστατικά και μεταξύ άλλων χαλκό, κάλλιο, βιταμίνη Β6, μαγνήσιο και βέβαια φυτικές ίνες. Δεν θυμάμαι μικρότερη αν τους έτρωγα γενικά, πάντως η πρώτη επίσημη γνωριμία μου μαζί τους έγινε πριν από 8 περίπου χρόνια, σε ένα roadtrip που έκανα με τους φίλους μου στη Συρία, όπου βέβαια τους τρώγαμε συνέχεια, όλη μέρα, κάθε μέρα και σε κάθε πιθανό συνδυασμό. Θυμάμαι δε, πως όταν γύρισα, είχα φέρει μαζί μου εκτός βέβαια από τόνους χουρμάδες και ένα βάζο χουρμαδόμελο που το φυλούσα σαν κόρη οφθαλμού, καθώς τότε ακόμα δεν ήταν από τα πράγματα που έβρισκες με τρομερή ευκολία εδώ γύρω.

***

Τα τελευταία χρόνια που ασχολούμαι και πειραματίζομαι όσο προλαβαίνω με τα 'εναλλακτικά' γλυκά, δηλαδή τα γλυκά χωρίς λευκή, επεξεργασμένη ζάχαρη, χωρίς πολλά ζωικά και γενικά τυποποιημένα συστατικά, χρησιμοποιώ ακόμα περισσότερο τους χουρμάδες, οι οποίοι όπου μπαίνουν δίνουν πραγματικά μια εντελώς λαχταριστή, καραμελένια γεύση και γλύκα και μια υπέροχη, πλούσια υφή. Κοινώς, γιάμι, που λέγανε και στο χωριό μου.

Εδώ και καιρό, η φίλη μου η Δήμητρα έφτιαχνε μια πολύ νόστιμη χουρμαδόπιτα και πρόσφατα μου έδωσε και την αρχική συνταγή, η οποία προέρχεται από ένα βιβλίο χορτοφαγίας. Εγώ την άλλαξα κάπως και αυτό που προέκυψε, έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα μου baking τύπου γλυκά και έκανε και πάταγο στο σπίτι, καθώς την λατρέψαμε οικογενειακώς!



Τα συστατικά:
  • 150 gr ζάχαρη καρύδας (ή έστω καστανή ζάχαρη αν και η καρύδας με τους χουρμάδες δένει τέλεια)
  • 200 gr αλεύρι ζέας (ή ολικής άλεσης ή και λευκό αν το προτιμάτε)
  • 2 κουταλάκια baking powder
  • 125 gr βούτυρο φρέσκο (και ΟΧΙ βιτάμ!) κρύο, κομμένο σε κυβάκια (θέλω μια φορά να δοκιμάσω αντί για το βούτυρο να βάλω άοσμο λάδι καρύδας και να δω το αποτέλεσμα)
  • 1 κουταλάκι σόδα
  • 155 gr γάλα βρώμης ή αμυγδάλου χωρίς ζάχαρη (φαντάζομαι και με όποιο άλλο γάλα διαλέξετε ότι θα είναι οκ)
  • 2 αυγά
  • 1μιση κουταλάκι μοσχοκάρυδο
  • 300 gr χουρμάδες κομμένους σε κομματάκια
  • προεραιτικά ινδοκάρυδο για πασπάλισμα στο τέλος

Η παρασκευή:
  1. Προθερμένετε το φούρνο στους 180 βαθμούς.
  2. Δουλεύετε για λίγα λεπτά στο μίξερ τη ζάχαρη με το αλεύρι και το baking powder ώστε να ανακατευτούν μεταξύ τους.
  3. Προσθέτετε το βούτυρο και χτυπάτε άλλα λίγα λεπτά μέχρι το μείγμα να γίνει κάτι σαν ψίχουλα.
  4. Στον πάτο μίας στρογγυλής φόρμας με αποσπώμενα τοιχώματα στρώνετε χαρτί ψησίματος και ρίχνετε το μισό από το παραπάνω μείγμα, πιέζοντάς το για να πατικωθεί και να απλωθεί καλά στην βάση της φόρμας.
  5. Διαλύετε τη σόδα στο γάλα, προσθέτετε τα χτυπημένα αυγά και το μοσχοκάρυδο και ανακατεύετε ελαφρά.
  6. Αδειάζετε το παραπάνω μείγμα στο υπόλοιπο μείγμα ζάχαρης-αλευριού και τα χτυπάτε όλα μαζί στο μίξερ για λίγα λεπτά, ώσπου να ομογενοποιηθούν τα υλικά.
  7. Ρίχνετε στο μείγμα τους τεμαχισμένους χουρμάδες και ανακατεύετε με μία μαρίζ να πάνε παντού.
  8. Το αδειάζετε στη φόρμα και ψήνετε περίπου όπως θα ψήνατε οποιοδήποτε κέϊκ και ανάλογα με το πόσο δυνατός είναι ο φούρνος σας. Εγώ το έψησα περίπου μία ώρα στους 175 βαθμούς. Ο τρόπος να δείτε αν έχει ψηθεί, εκτός από το οπτικό και οσφρητικό αν έχετε μια κάποια πείρα στο ψήσιμο, είναι ο κλασικός που βυθίζουμε ένα καθαρό μαχαίρι στο γλυκό μας και αναλόγως, αν βγαίνει καθαρό σημαίνει ότι το γλυκό ψήθηκε, αν όχι ότι μάλλον θέλει λίγο ακόμα και μπλα μπλα μπλα, τα ξέρετε ήδη είμαι βέβαιη!
  9. Στο τέλος μπορείτε να πασπαλίσετε τη χουρμαδόπιτα με την τριμμένη καρύδα (η αρχική συνταγή έχει πασπάλισμα με ζάχαρη άχνη αλλά εγώ γενικά δεν την χρησιμοποιώ)
*Ζεστή αν φαγωθεί είναι εξαιρετική και φαντάζομαι ότι θα είναι τέλεια με μια μπάλα παγωτό βανίλια από δίπλα (δεν το έχω δοκιμάσει, αν το δοκιμάσετε πείτε!)

***
Αυτά λοιπόν για σήμερα και αφού σας γλύκανα λίγο (ή και πολύ) σας αφήνω για τώρα και σας εύχομαι μια όμορφη και δημιουργική εβδομάδα!

Σας φιλώ πέρα ως πέρα!



FACEBOOK

INSTAGRAM

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Ανοιξιάτικη επαναφορά!

Καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα!

Πάει καιρός από το τελευταίο μου post στο blog και αυτό κυρίως γιατί ο χρόνος μου πλέον είναι πολύ περιορισμένος. Δύο παιδιά σε πολύ μικρές ακόμα και αρκετά απαιτητικές άρα ηλικίες, full time δουλειά 5 ημέρες την εβδομάδα και πολλά ακόμα τρέχοντα της καθημερινότητας μου αφήνουν πολύ λίγο χρόνο για γράψιμο και διαδικτυακή έμπνευση.
Ακόμα και τώρα που γράφω το κάνω λιγάκι "με το ζόρι" ή τελοσπάντων σκεπτόμενη αυτό το παλιό μα αληθινό "τρώγοντας έρχεται η όρεξη". Γιατί όταν κάποιος αφήνει κάτι για καιρό, αποσυνδέεται από αυτό κατά κάποιο τρόπο και μετά χρειάζεται χρόνος και αρκετή αφοσίωση για να ξανασυνδεθεί. Πολλές φορές ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτή η επανασύνδεση με ό,τι έχουμε αφήσει στην άκρη είναι να βουτήξουμε κατευθείαν σε αυτό, αντί όλο να περιμένουμε να το δούμε αργότερα, μετά, του χρόνου, την τάδε καλύτερη στιγμή (που βέβαια δεν έρχεται ποτέ) και άλλα τέτοια γνωστά, γραφικά και ωραία.
Άρα προς το παρόν -και μιας που είμαστε και στα μέσα της Άνοιξης και ένα βήμα πριν το καλοκαίρι, κατεξοχήν αγαπημένες μου και πολύ εμπνευστικές εποχές- λέω ότι επανήλθα και θα δούμε πώς θα πάει.

Και μουδιασμένη όπως είμαι τεντώνομαι, χασμουριέμαι, ανασυντάσσομαι και επαναπροσδιορίζω την παρουσία μου εδώ, για αρχή με λίγα λόγια και μερικές Ανοιξιάτικες εικόνες, αγαπημένες φωτογραφίες από το κινητό μου.









***

Για σήμερα λοιπόν αυτό που ήθελα να πω είναι ότι εδώ και καιρό σκέφτομαι να 'σουλουπώσω' για τα καλά αυτό εδώ το blog, να το μεταφέρω ίσως σε άλλη πλατφόρμα με περισσότερες επιλογές, να τo φτιάξω επιτέλους όπως ακριβώς το θέλω και χωρίς βιασύνη. Και σκεπτόμενη αυτή την προοπτική όλο και ανέβαλλα το να ανεβάσω κάποιο νέο ποστ. Και ο καιρός κυλούσε, και εγώ τρωγόμουν (πιο κλασικά δε γίνεται...).
Μέχρι που, μιας που είμαι αρκετά άσχετη με όλα αυτά, ζήτησα από την γλυκιά Πόλα του The eudemonia διάφορες τεχνικές πληροφορίες και διευκρινίσεις στο θέμα. Το συζητήσαμε όλο αυτό και το τί σκέφτομαι λιγάκι, αλλά από την τεχνική κουβέντα πήγαμε τελικά αλλού. Πού; Μα πού αλλού, στην ουσία του ζητήματος. Που δεν είναι άλλη από το ότι το τέλειο είναι στην πραγματικότητα εχθρός του καλού. Όταν συνέχεια, νιώθοντας ανικανοποίητοι, κυνηγάμε κάτι άλλο από αυτό που ήδη έχουμε, κυνηγάμε αυτό το 'πιο ωραίο', 'πιο καλό', 'πιο τέλειο', πιο έτσι πιο γιουβέτσι, ΠΙΟ κάτι γενικότερα, χάνουμε το κέντρο μας, χάνουμε τα καλά που έχουμε ήδη κατακτήσει και είναι εκεί, διαθέσιμα και στα χέρια μας. "Αφού τώρα δεν έχεις πολύ χρόνο", μου λέει η Πόλα, "γιατί δεν αφιερώνεις τον λιγοστό χρόνο που έχεις στο να ξαναρχίσεις να γράφεις στο blog σου, αντί στο να προσπαθείς να βρεις πώς θα το αλλάξεις εμφανισιακά; Το μπλογκ είναι μια χαρά όπως είναι, σημασία έχει το περιεχόμενο και όοοοταν βρεις λίγο περισσότερο χρόνο και χωρίς πίεση, θα κάνεις και τις αλλαγές που θέλεις". Ωχ, τί έγινε εδώ; σκέφτηκα αμέσως.... Δεν έγινε άλλο από το ότι η καλή διαδικτυακή μου φίλη με επανέφερε κατευθείαν σε αυτό που έχει τελικά πραγματική σημασία και αξία και αυτό δεν είναι φυσικά το περιτύλιγμα αλλά το περιεχόμενο το ίδιο. Εσείς το ξεχνάτε αυτό; Εγώ συχνά-πυκνά το ξεχνώ. Και ευγνωμονώ την Πόλα για αυτή τη σημαντική υπενθύμιση.

Όσο και να το έχω δουλέψει με τον εαυτό μου και να εξακολουθώ να το δουλεύω καθημερινά, υποσυνείδητα λειτουργεί ακόμα η παλιά εγγραφή που αμέσως με στέλνει, με την παραμικρή αφορμή, στο κυνήγι του τέλειου, του καλύτερου από το καλό που ήδη έχω και έτσι αποπροσανατολίζομαι, χάνω την ευχαρίστηση (της γραφής και του μοιράσματος στην προκειμένη) των πραγμάτων και των στιγμών για αυτά που είναι και μπαίνω στη ζώνη του άγχους, του αγώνα δρόμου, της μόνιμης αίσθησης του ανικανοποίητου. Δεν λέω πως δεν είναι ωραίο και γόνιμο το να προσπαθούμε να βελτιωνόμαστε, να κάνουμε αλλαγές ή οτιδήποτε σχετικό, ίσα-ίσα, αρκεί όλα αυτά να μην λειτουργούν ως μικροί εγκλωβισμοί στο παρόν και στα υπάρχοντα δεδομένα μας.

Σήμερα λοιπόν, ξεκινώντας πάλι εδώ να καταθέτω τις σκέψεις μου και διάφορα ακόμα, βάζω άλλο ένα λιθαράκι στην προσπάθειά μου να σπάσω αυτό το μοτίβο-φυλακή. Δεν υπάρχει τίποτα τέλειο και κανείς δεν είναι τέλειος. Είμαστε όλοι και όλες ωραίοι και υπέροχοι και μια χαρά για αυτό που είμαστε, όπως ακριβώς είμαστε στο εδώ και τώρα, με ό,τι μπορούμε και δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε.
VIVA LA VIDA!



Σας φιλώ, σκέτο!



FACEBOOK

INSTAGRAM

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Αχ...

     photo by unsplash.com

Αχ αυτό το blog μου...που είναι κομμάτι του εαυτού μου, κι όμως το έχω παραμελήσει αρκετά το τελευταίο διάστημα...που κάποτε του χάριζα τις σκέψεις, τις ιδέες, τα συναισθήματα και τις αναζητήσεις μου πιο συχνά, πιο απλόχερα, πιο εύκολα...που αποτελούσε έναν όμορφο τρόπο να μοιράζομαι κάποια από τα πράγματα που αγαπώ και με εμπνέουν με ανθρώπους με παρόμοιες ανησυχίες, παρόμοια αισθητική, ύφος, αντίληψη και άλλα, πολλά παρόμοια.  Και που ακόμα αποτελεί αυτόν τον τρόπο.
Μα είμαι μόνο άνθρωπος και μπορώ να κάνω μόνο αυτά που μπορώ να κάνω, με τα δεδομένα που έχω. Και το 2017 ήταν μια χρονιά υπέροχη και γεμάτη από όλα τα καλά αλλά και πολύ, πολύ απαιτητική παράλληλα. Την αφήνω σιγά σιγά πίσω μου με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα νοσταλγίας, αλλά και μια βαθιά κούραση από τις τόσες και τόσες συνεχόμενες απαιτήσεις της μητρότητας, που έχει εγκατασταθεί μέσα μου και που αναρωτιέμαι καμιά φορά αν ποτέ θα αποτελέσει και εκείνη παρελθόν. Αναρωτιέμαι, χωρίς να βιάζομαι να βγω ή να ξεφύγω από αυτή τη "φάση", ή "κατάσταση". Παίρνω βαθιές ανάσες και συνδέομαι με αυτό που υπάρχει στο εδώ και τώρα, όσο και αν αυτό με εξαντλεί, γιατί βλέπω τα δώρα που όλο αυτό κρύβει, τα μαθήματα, τα βήματα, τη σοφία, την αγάπη που εμπεριέχει. Βλέπω το πόσο αναπόσπαστο κομμάτι του ταξιδιού είναι. Και ναι, επειδή όλα αλλάζουν και τίποτα μα τίποτα δεν μένει ίδιο, ξέρω καλά πως θα 'ρθει και εκείνη η ώρα που το τώρα μου θα έχει μεταβληθεί πολύ-που ίσως να έχω πολύ περισσότερο χρόνο για το αγαπημένο μου τρίτο παιδί, το blog μου, που ίσως να νιώθω πολύ περισσότερο ξεκούραστη και φρέσκια απ'ότι τώρα που συντηρώ τον εαυτό μου με ελάχιστες ώρες ύπνου και με μια διαρκή τρεχάλα να τα προλάβω όλα, να τους χωρέσω όλους και πριν από αυτά να χωρέσω εμένα. Θα 'ρθει και εκείνη η ώρα που θα έχω ίσως το 'χώρο' και το χρόνο για πολλές ωραίες και πιο συστηματικές μοιρασιές μαζί σας και πάλι. Η ώρα που θα έχω επιστρέψει σε εμένα, μετά από μια συνειδητή και σχεδόν ολοκληρωτική παράδοση στην υποστήριξη των αναγκών των τόσο μικρών, ακόμα, παιδιών μου.

Αλλά βέβαια ψευδαισθήσεις δεν τρέφω...Ποτέ ο χρόνος μας δεν θα είναι αρκετός, αν δεν τον κάνουμε αρκετό, ποτέ κάτι δεν αλλάζει μόνο του αν δεν αλλάξουμε εμείς πρώτα απέναντί του, ποτέ δεν έρχεται η τέλεια στιγμή για τίποτα, ποτέ δε κάνουμε βήμα παρακάτω αν δεν δούμε πρώτα τί γίνεται μέσα μας και αν δεν συμφιλιωθούμε με τα πιο μαύρα σκοτάδια μας και δεν τα αποδεχτούμε ως αναπόσπαστο κομμάτι μας, ποτέ η ζωή δε γίνεται πιο ανάλαφρη και πιο εύκολη αν δεν δουλέψουμε ουσιαστικά με τον εαυτό μας. Και σε αυτή τη διαδικασία βρίσκομαι τώρα, αυτή την προσωπική δουλειά έχω να κάνω και κάνω και στο 'τώρα' μόνο εστιάζω, αφήνοντας με εμπιστοσύνη το 'μετά' να το φέρει η ροή της ζωής, όποτε και όπως το φέρει.

Ας είναι, αχ ναι, ας είναι το αντίο στη χρονιά που φεύγει ένα αντίο με ουσία, παρουσία, ενθύμηση, ευγνωμοσύνη και άφημα του ελέγχου. Και ας είναι, αχ ναι, ας είναι το καλωσόρισμα της χρονιάς που έρχεται ένα καλοσώρισμα γλυκό, χωρίς συγκεκριμένες προσδοκίες, με αποδοχή για ό,τι έρθει, με σύνδεση, με επαφή, με πίστη και με αγάπη, πάνω απ΄όλα ναι, με αγάπη.


Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!
Namaste



FACEBOOK

INSTAGRAM

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Πρελούδιο στην Αγάπη

      photo by unsplash.com


Μπορώ να σε αγαπώ μόνο όταν με αγαπώ.

Μπορώ να σε νοιάζομαι μόνο όταν με νοιάζομαι.
Μπορώ να σε ακούσω μόνο όταν ακούω και τον εαυτό μου.
Μπορώ να σε φροντίζω μόνο όταν πρώτα φροντίζω εμένα.
Μπορώ να σε αγκαλιάζω αληθινά μόνο αν με αγκαλιάζω τακτικά.
Μπορώ να αφουγκραστώ και να σεβαστώ τις ανάγκες σου μόνο όταν κάνω το ίδιο και για τις δικές μου.
Μπορώ να είμαι παρούσα και συνδεδεμένη μαζί σου μόνο όταν είμαι παρούσα και συνδεδεμένη με το μέσα μου.
Μπορώ να σε στηρίζω μόνο όταν δεν ξεχνώ να με στηρίζω.
Μπορώ να σου δώσω πολλά μόνο όταν έχω αποθέματα. Και μπορώ να έχω αποθέματα μόνο όταν αφιερώνω χρόνο και προσοχή στις ανάγκες μου.
Μπορώ να κάνω πράγματα για εσένα μόνο όταν έχω φροντίσει να κάνω, αν όχι πολλά, έστω κάποια, για εμένα.
Μπορώ να σε αποδέχομαι άνευ όρων μόνο όταν με αποδέχομαι άνευ όρων.
Μπορώ να σε συγχωρώ από καρδιάς μόνο όταν με συγχωρώ από καρδιάς.
Μπορώ να νιώσω τον πόνο σου μόνο όταν αντέχω να έρχομαι σε επαφή με τον δικό μου.
Μπορώ να σε βοηθώ μόνο όταν με βοηθώ.
Μπορώ να σε αντέχω μόνο όταν με αντέχω.
Μπορώ να σε χωράω μόνο όταν με χωράω.
Μπορώ να σε δω για αυτό που πραγματικά είσαι μόνο όταν μπορώ να δω τον εαυτό μου για αυτό που πραγματικά είναι.
Μπορώ να σου κρατώ το χέρι μόνο όταν μου κρατώ το χέρι.
Μπορώ να συμπορευτώ μαζί σου μόνο όταν δηλώνω το παρόν ουσιαστικά στη δική μου πορεία.
Μπορώ να μοιραστώ μαζί σου πράγματα μόνο αν κρατώ τον εαυτό μου χορτασμένο.
Μπορώ να χαμογελάσω στο παιδί μέσα σου μόνο όταν δεν ξεχνώ και το δικό μου εσωτερικό παιδί.

Μπορώ να σε αγαπώ αλλά ποτέ δεν θα μου ανήκεις.
Μπορείς να με αγαπάς αλλά ποτέ δεν θα σου ανήκω.

Μπορώ να σε αγαπώ μόνο όταν με αγαπώ.

Μπορούμε να συναντηθούμε αληθινά μόνο όταν δε στήνω συνέχεια τον εαυτό μου στα προσωπικά μου ραντεβού.
Θα συναντηθούμε αληθινά μόνο όταν θα μπορώ να βιώνω τον εαυτό μου σαν ένα όλον και όχι σαν ένα μισό που περιμένει να βρει το άλλο του μισό για νιώσει την πληρότητα.



Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!
Namaste



Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Όλα του καλοκαιριού τα δύσκολα…


Γειά σας και χαρά σας!

Εύχομαι το ποστ αυτό να σας βρίσκει σ’άλλη γη, σ΄άλλα μέρη, σε κάποια παραλία αραγμένους με το σώμα βαρύ στην καυτή άμμο, σε κάποιο ερημικό ή πολύβουο νησί (δεν έχει σημασία, you name it!), στα χωριά, τα βουνά και τα όρη, στα καράβια, στα καΐκια και στα αεροπλάνα, στις δροσερές πλατείες και στα ταβερνάκια πάνω στο κύμα ή όπου και όπως τελοσπάντων εσείς θέλετε! Εμένα πάντως το ποστ με βρίσκει στην Αθήνα ακόμη, ασθμαίνοντας και βαρυγκωμώντας ολίγον τι και γκρινιάζοντας ολίγον τί περισσότερο τις τελευταίες αυτές ημέρες πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Τις μέρες αυτές που όλη η κούραση της χρονιάς βγαίνει στην επιφάνεια με τον εκνευρισμό, τις εντάσεις και τις γκρίνιες στο τέρμα. Και τις αναποδιές βεβαίως βεβαίως! Χτες πχ μας χάλασε το πλυντήριο ρούχων (γιατί παρακαλώ πάντα μα πάντα όλα αυτά χαλάνε τη στιγμή που τα χρειάζεσαι περισσότερο;;! ρωτώ το σύμπαν!) και μου έπεσε, πάνω στη βιασύνη μου να συμμαζέψω, και ένας τεράστιος βαρύς μαγνητικός χάρτης της Ισιδώρας στο πόδι (ΑΟΥΤΣ) και οκ, δεν περιγράφω άλλο…

Γιατί, αν όχι όλοι, τότε σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς νιώθουμε τόση εξάντληση κατά τις προ διακοπών ημέρες του καλοκαιριού; Μα γιατί όλο το χρόνο είμαστε, σαν τα εργατικά μυρμήγκια, με τα κεφάλια μέσα, στην κυριολεξία. Γιατί τρέχουμε από εδώ και από εκεί σα σβούρες και ησυχία πουθενά δεν βρίσκουμε. Γιατί οι απαιτήσεις της καθημερινότητας αυξάνονται και πληθύνονται και μας επιβάλλονται τόσο σθεναρά που χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να τα φιλτράρει κανείς όλα αυτά και να κρατήσει μόνο τα απόλυτως απαραίτητα, πετώντας από πάνω του βάρη περιττά και ανούσια, κουτάκια και ‘πρέπει’. Ακόμα και η προσπάθεια αυτή η ίδια για φιλτράρισμα μας εξαντλεί, μας απομυζά, μας ρουφά μεγάλο μέρος της ζωτικής μας ενέργειας. Και φτάνουμε στο καλοκαίρι και όσο μένουμε στα ίδια, στα σπίτια, τις πόλεις, τις δουλειές μας, τα τρεχάματα, τα από εδώ και από εκεί σκορπίσματα, τόσο σκορπάμε κι άλλο την πολύτιμη ενέργειά μας και τόσο τελειωμό και σταματημό όλος αυτός ο αγώνας δρόμου μοιάζει να μην έχει. Μήπως, για να τα αντιπαρέλθουμε όλα αυτά, μπορούμε να πάμε όλοι και πάντα διακοπές και ακόμα περισσότερο τις διακοπές των ονείρων μας; Φυσικά και όχι, φυσικά και οι διακοπές είναι είδος πολυτελείας μάλλον σήμερα και κάτι για το οποίο καλό θα είναι να νιώθει κανείς μεγάλη ευγνωμοσύνη. Όσοι λοιπόν πηγαίνουμε και μπορούμε να πηγαίνουμε ακόμα διακοπές έχουμε αυτή τη μοναδική ευκαιρία να κάνουμε μια ολική παύση από όλον αυτόν τον αλαλαγμό που μας καταδιώκει στην καθημερινότητά μας. Μια παύση και λίγη σιωπή. Να αφομοιώσουμε πράγματα, να νιώσουμε, να συνδεθούμε και να σταματήσει ο νους μας να κυριαρχεί στο συναίσθημα, να σταματήσει να μας διαφεντεύει, να ησυχάσει μαζί με εμάς και εκείνος.

Αλλά και όσοι μένουν «πίσω», ναι, μπορούν και αυτοί να κάνουν διακοπές. Διακόπτοντας απλώς όλα όσα κάνανε, τα βαριά και ασήκωτα, κάνοντας ένα άλλο, διαφορετικό πρόγραμμα από το συνηθισμένο, ανακαλύπτοντας όμορφα μέρη στην πόλη, βολτάροντας, διαβάζοντας, δημιουργώντας. Γιατί για όλους μας ανεξαιρέτως υπάρχει το δικαίωμα στο καλοκαίρι, στην ανάπαυλα και στο ‘σταμάτημα’ από όλα, είτε βρισκόμαστε στην εξοχή, είτε στην πόλη.
Ας αφήσουμε λοιπόν αυτή την κούραση να πάρει και εκείνη τη θέση της, να υπάρξει και να εκφραστεί και ας αφεθούμε απλώς. Ας σταματήσουμε ό,τι κάναμε και ας κάνουμε κάτι άλλο ή ακόμα καλύτερα ας μην κάνουμε πολλά-πολλά, ιδανικά ας μην κάνουμε ακόμα και τίποτα! Να αναπνέουμε αρκεί. Να εκπνέουμε τα βάρη για να τα πάρει το ζεστό αεράκι του Αυγούστου που καταφθάνει και να εισπνέουμε την αγάπη που αντηχεί ολόφωτη και λαμπερή σε τούτη την υπέροχη εποχή του χρόνου, το Καλοκαίρι.



Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!

Namaste





Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Θέρος σημαίνει...



Καλοκαίρι. Ή αλλιώς θέρος. Θέρος, αγαπημένη λέξη και ακόμα πιο αγαπημένη εποχή.
Κάποτε μισούσα το Xειμώνα, μου άρεσε πολύ η Άνοιξη και το Φθινόπωρο -αν και το τελευταίο με μελαγχολούσε και λίγο- και, τέλος, ζούσα για το Καλοκαίρι. Μεγαλώνοντας βέβαια αγάπησα εξίσου όλες τις εποχές και έμαθα να χαίρομαι και να εκτιμώ την κάθε μία για τις ξεχωριστές, δικές της ομορφιές.
Παρόλα αυτά, το καλοκαίρι νομίζω πως είναι η εποχή μου. Θες γιατί γεννήθηκα κατακαλόκαιρο, θες γιατί μεγάλωσα σε μια οικογένεια που είχε μεγάλο πάθος με τη θάλασσα ποικιλοτρόπως, θες γιατί έχω λιγότερη ανοχή στο κρύο και πολύ μεγαλύτερη στη ζέστη, θες γιατί μου αρέσει αυτό το άπλετο καλοκαιρινό φως που γιατρεύει κάθε σκιά; Λίγο από όλα αυτά μαζί και με πολλά ακόμα, πάντως είμαι μάλλον περισσότερο καλοκαιρινός τύπος, όσο και αν αλλάζω με τα χρόνια, όσο και αν μεγαλώνω, όσο και αν οτιδήποτε.
Το καλοκαίρι είναι κιόλας η εποχή που ζωντανεύουν οι ομορφότερες αναμνήσεις μου από τις διακοπές των παιδικών μου χρόνων. Ταξίδια με βάρκες σε απάτητα, μικρά και άγνωστα ακόμα τότε νησιά, βουτιές καταμεσής του Αιγαίου σε κρυστάλλινα νερά, ανακαλύψεις, εξερευνήσεις και παραλίες ερημικές και εκπάγλου ομορφιάς, ελεύθερο camping, καρπούζια που κρυώνουν στην ακροθαλασσιά, ψάρεμα πρωί-μεσημέρι-βράδυ, ύπνος κάτω από τα αστέρια, αλμύρα και άμμος στο δέρμα και στα μαλλιά, συλλογές κοχυλιών, μεγάλων και μικρών, ατέλειωτο βύθισμα σε βιβλία, σιωπή και ησυχία και ήχος μόνο από τον παφλασμό του κύματος, τα τζιτζίκια, τους γρύλους, φωτιές στη παραλία το βράδυ, κιθάρες και τραγούδια, διακοπές στο λατρεμένο εξοχικό με τον παππού και τη γιαγιά, μπάνιο αποκλειστικά με το λάστιχο στη βεράντα, καρπούζι και πεπόνι και γιαούρτι με γιαρμάδες, απογευματινές βόλτες στο λιμάνι για καλαμπόκι ψητό ή παγωτό πύραυλο Magnum, ξυλάκι Blaki και κυπελλάκι κοκτέϊλ (τα τοπ αγαπημένα της παιδικής μου ηλικίας), απογευματινή σιέστα, οι vintage -πλέον- σαπουνόπερες που χάζευα τα μεσημέρια μαζί με τη γιαγιά μου με μία άφθονη δόση συνενοχής, ηλιοβασιλέματα γεμάτα υποσχέσεις για το Αύριο, πολύ πρωινό μπάνιο στη θάλασσα, μυρωδιά αντηλιακού, κουβαδάκια-φτυαράκια-μπρατσάκια, πολυαγαπημένα και ξεθωριασμένα μαγιό, σαγιονάρες, αυτές οι παλιακές με τις ρίγες στη σόλα, ψάθινα καπέλα, βραδιές με πανσέληνο και αστέρια, απογεύματα με υποβρύχιο βανίλια, θερινό σινεμά στις κλασικές πλαστικές καρέκλες και στο δάπεδο χαλίκια, και τόσα, μα τόσα πολλά ακόμα….

Στο εδώ και τώρα καλοκαίρι για εμένα εξακολουθεί να σημαίνει πολλά από τα παραπάνω, αλλά και κάποια ακόμα πραγματάκια. 39 +1 σκέφτηκα και τα συγκέντρωσα εδώ!

1.       Αλλαγή ρούχων: η ώρα που επιτέλους ξεφορτώνομαι τα όχι και τόσο αρεστά σε εμένα χειμωνιάτικα ρούχα και μπορώ να χαρώ φούστες, φορέματα, παντελόνες, σορτσάκια, σαλοπέτες, σανδάλια, σαγιονάρες και δε συμμαζεύεται!
2.       Ήλιος, ζέστη και πολύ φως, το καλύτερό μου!
3.       Μια γενικότερη αίσθηση ανανέωσης μέσα και έξω μου
4.       Διακοπές και άρα περισσότερος χρόνος για εμένα και την οικογένειά μου
5.       Επιστροφή ξανά και ξανά στο λατρεμένο εξοχικό των παιδικών μου χρόνων όπου η ιστορία συνεχίζεται και ξαναγράφεται και από την αρχή μέσω των δικών μου τώρα παιδιών!
6.       Φρουτοχαμός, μιας που λατρεύω τα φρούτα και τα καλοκαιρινά ειδικά είναι από τα αγαπημένα μου!
7.       Απλότητα και μινιμαλισμός. Το ότι μπορώ να κυκλοφορώ με ένα μαγιό, ένα σορτσάκι και τις σαγιονάρες μου όλη μέρα. Ανάλαφρη. Χωρίς μακιγιάζ. Χωρίς τίποτα βασικά. Χωρίς να προσπαθώ για κάτι. Με λιγότερα ‘πράγματα’ γενικά.
8.       Ατελείωτες σπιτικές λεμονάδες σε διάφορες παραλλαγές και παγωμένο τσάι
9.       Το εύκολο και αγαπημένο μου σπιτικό παγωτό από μπανάνα
10.   Σαλάτες παντός είδους και με μπόλικο αυτοσχεδιασμό
11.   Περισσότερος χρόνος για διάβασμα, κάτι που γενικά και ειδικά αφότου έγινα μαμά, μου λείπει πολύ.
12.   Η ζωή που ανοίγει και βγαίνει απ’ το καβούκι της και προς τα έξω και μαζί της και εμείς. Περισσότερος χρόνος ‘έξω’ γενικά. Στη φύση, στα μπαλκόνια, στις βεράντες, στις παραλίες, στα πάρκα, στους κήπους αλλά και στους δρόμους της πόλης.
13.   Αγαπημένα καλοκαιρινά κοκτέιλ που έχω χρόνια να γευτώ, που νοσταλγώ και στα οποία υπόσχομαι την επάνοδό μου σύντομα!
14.   Θερινό σινεμά, συναυλίες και βραδιές στο Ηρώδειο κάτω από τον Αττικό ουρανό, πράγματα που επίσης μου λείπουν πολύ και που αναμένω να τα ξαναβρώ σύντομα με μεγάλη χαρά!
15.   Η ανεμελιά της εποχής αυτής που κάπως ξαναβιώνω καθώς γίνομαι παιδί και εγώ μέσα από τα δικά μου παιδιά, τα γέλια και τα παιχνίδια τους
16.   Το ότι η ζωή ξαφνικά γίνεται πιο ανάλαφρη και μπορώ και λέω πολλά περισσότερα ‘δε πειράζει μωρέ’, ‘δε βαριέσαι’, ‘η ζωή είναι ωραία’ και άλλα τέτοια γραφικά μα αληθινά!
17.   Η θάλασσα, αυτή η μεγάλη σοφή μάγισσα που με αγκαλιάζει, με καλεί να αφήσω κάθε βάρος μου μέσα της, με θεραπεύει, με ανανεώνει, με ζωντανεύει, με ομορφαίνει
18.   Τα γενέθλιά μου τον Ιούλιο, που τα ευχαριστιέμαι κάθε χρόνο ακόμα πιο πολύ
19.   Φαγητό σε ταβερνάκια πάνω στο κύμα, σε ξύλινες καρέκλες πάνω σε χαλίκια
20.   Ο ήχος από τις ψαρόβαρκες και τις τράτες καθώς σουρουπώνει και η μυρωδιά από το ιώδιο της θάλασσας
21.   Τα καλοκαιρινά φεγγάρια
22.   Οι ήχοι από τζιτζίκια και γρύλους
23.   Γιόγκα στο μπαλκόνι το ξημέρωμα ή/και αργά το βράδυ
24.   Η μυρωδιά καρύδας παντού
25.   Τα όνειρα για εξωτικές αποδράσεις και άλλα καλοκαίρια σε μέρη τροπικά ή σε νησιά που δεν έχω ακόμα επισκεφτεί και η προσγείωση στο καλοκαίρι του εδώ και τώρα που είναι πάντα το καλύτερο που μπορώ να ζω
26.   Τα πολλά και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, μοναδικά ηλιοβασιλέματα
27.   Τα στάχυα καθώς τα φυσάει ο άνεμος
28.   Το παγωτό φιστίκι 
29.   Ένα γενικότερο άφημα, μια χαλάρωση, μια παράδοση στο τώρα όπως ακριβώς είναι
30.   Τα ανακατεμένα μου μαλλιά
31.   Το Scrabble στη βεράντα
32.   Αιώρες, ξαπλώστρες, ψάθες, ξάπλες
33.   Το πάρτυ γενεθλίων της κόρης μου στην παραλία με τους φίλους του καλοκαιριού
34.   Λαχανικά από το μποστάνι του πατέρα μου
35.   Ξυπολησιά
36.   Μπλε και ουρανός
37.   Παγωμένα ούζα και μπύρες, χωριάτικες σαλάτες, βλίτα, τζατζίκι και ψητές σαρδέλες
38.   Το αγαπημένο τραγούδι «οι γλάροι» του 1959 (τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει και από τα μάτια σβήνει η στεριά….τραλαλά!)
39.   Περισσότερο γράψιμο στο ημερολόγιό μου

+1. Οι ρυθμοί που γίνονται αργοί και το ίδιο και εμείς μαζί τους. Καμιά βιασύνη πουθενά και για τίποτα.

Για εσάς αλήθεια, τί σημαίνει καλοκαίρι;



Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!
Namaste



Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Καταναλώνω, καταναλώνεις, καταναλώνει, ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ

Κάποτε θεωρούσα τον εαυτό μου τον λιγότερο καταναλωτικό άνθρωπο στο κόσμο. Ψώνιζα πράγματα, αλλά αυτά ήταν ως επί το πλείστον -και ειδικά στη δεκαετία των '20s μου- βιβλία, δίσκοι, cd, εισιτήρια για συναυλίες και παραστάσεις, εισιτήρια για ταξίδια κοντινά και μακρινά, πράγματα με λίγα λόγια περισσότερο του πνεύματος και της ψυχής. Και είχα φτιάξει ένα ωραίο κουτάκι στο μυαλό μου που έλεγε πως όλα αυτά δε συγκαταλέγονται βασικά στα «ψώνια», τα οποία και συνέδεα μέσα μου πάντα με μια ευτέλεια μιας που η χαρά του καινούριου (ρούχου, παπουτσιού, καλλυντικού κλπ) μου προκαλούσε παιδιόθεν μια αίσθηση ενοχής.
Μεγαλώνοντας και θεραπεύοντας σταδιακά τον εαυτό μου από παιδικά τραύματα, πληγές, απωθημένα, φορεμένα ταμπού, τοτέμ και ‘πρέπει’ και ‘δεν πρέπει’, από παλιούς προγραμματισμούς που τίποτε δεν μου προσφέρουν στο εδώ και τώρα μου, καταρχάς αφέθηκα στις μικρές χαρές και απολαύσεις της κατανάλωσης πραγμάτων που δεν συνδέονταν απαραίτητα με κάτι εγκεφαλικό-πνευματικό-ψυχικό. Απενοχοποίησα πολλά πράγματα και συναισθήματα και έτσι κατάφερα να φέρω τις ανάγκες μου από το σκοτάδι στο φως, να τις αναγνωρίσω, να τις αποδεχτώ, να τις θρέψω, να τις αγκαλιάσω. Μπορούσα να ψωνίζω επιτέλους τα χ, ψ παπούτσια που με ενθουσίαζαν χωρίς ενοχή και χωρίς συγκεκριμένο λόγο ή χωρίς τρομερό προγραμματισμό και εκλογίκευση, έτσι, απλά γιατί μου αρέσουν και τα αξίζω. Μπορούσα να αγοράζω τα καλλυντικά μου χωρίς να νιώθω φτηνή και επιφανειακή, επειδή μου αρέσει να ασχολούμαι με την εικόνα μου και να νιώθω και να είμαι όμορφη. Μπορούσα, και μπορώ φυσικά, να δω ξαφνικά την τάδε πλουμιστή φούστα και αντί να πω «άστο μωρέ, άλλη φορά», ή «άστο μωρέ, δεν είναι για μένα», να πω «ναι, αυτή η φούστα είναι τόσο ‘εγώ’, με καλεί απλά και θα την αγοράσω τώρα». Τέρμα στους ψυχαναγκασμούς, τις ενοχές και την καταπίεση.
Εδώ βέβαια να πω, ότι μαζί με τα παραπάνω, ήρθε μια ακόμα συνειδητοποίηση, αυτή που μου λέει πως ακόμα και τότε, σε πολύυυυυ μακρινές και μικρές ηλικίες που έθρεφα τον εαυτό μου μόνο με αγορές πνευματικού τύπου, όπως έγραψα και πιο πάνω, και που νόμιζα ότι δεν είμαι καταναλωτικός άνθρωπος, ήμουν και παραήμουν καταναλωτική, απλώς με διαφορετικό από τον mainstream τρόπο. Γιατί οι άνθρωποι που ζούμε στις μεγάλες μητροπόλεις του κόσμου είμαστε εξ ορισμού καταναλωτικά όντα. Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, πορευόμαστε σε τέτοια πλαίσια, σε σημείο όλη αυτή η καταναλωτική κουλτούρα να μας εμποτίζει εσωτερικά και να περνά στα κύτταρά μας, αλλά και στις επόμενες γενιές.
Χρειαζόμαστε τόσα πολλά πράγματα τελικά για να νιώθουμε ισορροπία, χαρά, ασφάλεια, πληρότητα, αγάπη; Όχι φυσικά. Γιατί οι έννοιες αυτές, ενώ μπορεί να εμπεριέχονται ως ενέργεια στα υλικά αγαθά, δεν εξαρτώνται για να υπάρξουν από αυτά. Είναι αυθύπαρκτες. Εμείς είμαστε αυτοί που νομίζουμε ότι θα κολλήσει καλύτερα η κατακερματισμένη μας ύπαρξη αν αγοράσουμε αυτό το βιβλίο που θα μας δείξει το δρόμο ή θα μας ανακουφίσει συναισθηματικά, εκείνο το παπούτσι που φορώντας το θα μας αρέσουμε και θα αρέσουμε, το άλλο φουστάνι που θα κολακεύει το σώμα μας, το τάδε εισιτήριο για το τάδε ταξίδι, την τάδε ταινία, την τάδε παράσταση, την τάδε συναυλία, αυτό το υπέροχο κόκκινο κραγιόν που θα μας κάνει ακαταμάχητες και η λίστα τελειωμό δεν έχει. Εμείς φτιάχνουμε αυτές τις ιστορίες και περιχαρακωνόμαστε γύρω και πίσω τους και τις χρησιμοποιούμε ως δεκανίκια της ζωής μας. Εμείς και μόνο εμείς, καταναλώνοντας ασύστολα, την ίδια στιγμή που ναι, η γη συνεχίζει να γυρίζει αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο για όλους. Άλλοι ζούμε με ροή και άλλοι με πόνο. Κακά τα ψέματα.
Και όχι, δεν θέλω να πω με το ποστ αυτό ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να αγοράζουμε αυτά που μας ευχαριστούν και που νιώθουμε και πιστεύουμε πως τα έχουμε ανάγκη. Θέλω μόνο να πω πόσο σημαντικό είναι να είμαστε κάθε στιγμή συνειδητοί και με επίγνωση στα πράγματα που κάνουμε (λόγου χάρη τα ψώνια) και να καταλαβαίνουμε το γιατί τα κάνουμε χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες. Όχι ενοχή, αποδοχή, όχι όμως και ψευδαισθήσεις και ρομποτικές κινήσεις. Πιο πολύ και πέρα απ’όλα μια υπενθύμιση στον εαυτό μας πως είτε με καινούρια υλικά αγαθά είτε και με τίποτα μπορούμε όπως και να έχει να είμαστε ευτυχείς, πλήρεις, όμορφοι και να συνδεόμαστε με την Αγάπη μέσα, έξω, δίπλα και παντού.


Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!

Namaste