Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Όλα του καλοκαιριού τα δύσκολα…


Γειά σας και χαρά σας!

Εύχομαι το ποστ αυτό να σας βρίσκει σ’άλλη γη, σ΄άλλα μέρη, σε κάποια παραλία αραγμένους με το σώμα βαρύ στην καυτή άμμο, σε κάποιο ερημικό ή πολύβουο νησί (δεν έχει σημασία, you name it!), στα χωριά, τα βουνά και τα όρη, στα καράβια, στα καΐκια και στα αεροπλάνα, στις δροσερές πλατείες και στα ταβερνάκια πάνω στο κύμα ή όπου και όπως τελοσπάντων εσείς θέλετε! Εμένα πάντως το ποστ με βρίσκει στην Αθήνα ακόμη, ασθμαίνοντας και βαρυγκωμώντας ολίγον τι και γκρινιάζοντας ολίγον τί περισσότερο τις τελευταίες αυτές ημέρες πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Τις μέρες αυτές που όλη η κούραση της χρονιάς βγαίνει στην επιφάνεια με τον εκνευρισμό, τις εντάσεις και τις γκρίνιες στο τέρμα. Και τις αναποδιές βεβαίως βεβαίως! Χτες πχ μας χάλασε το πλυντήριο ρούχων (γιατί παρακαλώ πάντα μα πάντα όλα αυτά χαλάνε τη στιγμή που τα χρειάζεσαι περισσότερο;;! ρωτώ το σύμπαν!) και μου έπεσε, πάνω στη βιασύνη μου να συμμαζέψω, και ένας τεράστιος βαρύς μαγνητικός χάρτης της Ισιδώρας στο πόδι (ΑΟΥΤΣ) και οκ, δεν περιγράφω άλλο…

Γιατί, αν όχι όλοι, τότε σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς νιώθουμε τόση εξάντληση κατά τις προ διακοπών ημέρες του καλοκαιριού; Μα γιατί όλο το χρόνο είμαστε, σαν τα εργατικά μυρμήγκια, με τα κεφάλια μέσα, στην κυριολεξία. Γιατί τρέχουμε από εδώ και από εκεί σα σβούρες και ησυχία πουθενά δεν βρίσκουμε. Γιατί οι απαιτήσεις της καθημερινότητας αυξάνονται και πληθύνονται και μας επιβάλλονται τόσο σθεναρά που χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να τα φιλτράρει κανείς όλα αυτά και να κρατήσει μόνο τα απόλυτως απαραίτητα, πετώντας από πάνω του βάρη περιττά και ανούσια, κουτάκια και ‘πρέπει’. Ακόμα και η προσπάθεια αυτή η ίδια για φιλτράρισμα μας εξαντλεί, μας απομυζά, μας ρουφά μεγάλο μέρος της ζωτικής μας ενέργειας. Και φτάνουμε στο καλοκαίρι και όσο μένουμε στα ίδια, στα σπίτια, τις πόλεις, τις δουλειές μας, τα τρεχάματα, τα από εδώ και από εκεί σκορπίσματα, τόσο σκορπάμε κι άλλο την πολύτιμη ενέργειά μας και τόσο τελειωμό και σταματημό όλος αυτός ο αγώνας δρόμου μοιάζει να μην έχει. Μήπως, για να τα αντιπαρέλθουμε όλα αυτά, μπορούμε να πάμε όλοι και πάντα διακοπές και ακόμα περισσότερο τις διακοπές των ονείρων μας; Φυσικά και όχι, φυσικά και οι διακοπές είναι είδος πολυτελείας μάλλον σήμερα και κάτι για το οποίο καλό θα είναι να νιώθει κανείς μεγάλη ευγνωμοσύνη. Όσοι λοιπόν πηγαίνουμε και μπορούμε να πηγαίνουμε ακόμα διακοπές έχουμε αυτή τη μοναδική ευκαιρία να κάνουμε μια ολική παύση από όλον αυτόν τον αλαλαγμό που μας καταδιώκει στην καθημερινότητά μας. Μια παύση και λίγη σιωπή. Να αφομοιώσουμε πράγματα, να νιώσουμε, να συνδεθούμε και να σταματήσει ο νους μας να κυριαρχεί στο συναίσθημα, να σταματήσει να μας διαφεντεύει, να ησυχάσει μαζί με εμάς και εκείνος.

Αλλά και όσοι μένουν «πίσω», ναι, μπορούν και αυτοί να κάνουν διακοπές. Διακόπτοντας απλώς όλα όσα κάνανε, τα βαριά και ασήκωτα, κάνοντας ένα άλλο, διαφορετικό πρόγραμμα από το συνηθισμένο, ανακαλύπτοντας όμορφα μέρη στην πόλη, βολτάροντας, διαβάζοντας, δημιουργώντας. Γιατί για όλους μας ανεξαιρέτως υπάρχει το δικαίωμα στο καλοκαίρι, στην ανάπαυλα και στο ‘σταμάτημα’ από όλα, είτε βρισκόμαστε στην εξοχή, είτε στην πόλη.
Ας αφήσουμε λοιπόν αυτή την κούραση να πάρει και εκείνη τη θέση της, να υπάρξει και να εκφραστεί και ας αφεθούμε απλώς. Ας σταματήσουμε ό,τι κάναμε και ας κάνουμε κάτι άλλο ή ακόμα καλύτερα ας μην κάνουμε πολλά-πολλά, ιδανικά ας μην κάνουμε ακόμα και τίποτα! Να αναπνέουμε αρκεί. Να εκπνέουμε τα βάρη για να τα πάρει το ζεστό αεράκι του Αυγούστου που καταφθάνει και να εισπνέουμε την αγάπη που αντηχεί ολόφωτη και λαμπερή σε τούτη την υπέροχη εποχή του χρόνου, το Καλοκαίρι.



Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!

Namaste





Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Θέρος σημαίνει...



Καλοκαίρι. Ή αλλιώς θέρος. Θέρος, αγαπημένη λέξη και ακόμα πιο αγαπημένη εποχή.
Κάποτε μισούσα το Xειμώνα, μου άρεσε πολύ η Άνοιξη και το Φθινόπωρο -αν και το τελευταίο με μελαγχολούσε και λίγο- και, τέλος, ζούσα για το Καλοκαίρι. Μεγαλώνοντας βέβαια αγάπησα εξίσου όλες τις εποχές και έμαθα να χαίρομαι και να εκτιμώ την κάθε μία για τις ξεχωριστές, δικές της ομορφιές.
Παρόλα αυτά, το καλοκαίρι νομίζω πως είναι η εποχή μου. Θες γιατί γεννήθηκα κατακαλόκαιρο, θες γιατί μεγάλωσα σε μια οικογένεια που είχε μεγάλο πάθος με τη θάλασσα ποικιλοτρόπως, θες γιατί έχω λιγότερη ανοχή στο κρύο και πολύ μεγαλύτερη στη ζέστη, θες γιατί μου αρέσει αυτό το άπλετο καλοκαιρινό φως που γιατρεύει κάθε σκιά; Λίγο από όλα αυτά μαζί και με πολλά ακόμα, πάντως είμαι μάλλον περισσότερο καλοκαιρινός τύπος, όσο και αν αλλάζω με τα χρόνια, όσο και αν μεγαλώνω, όσο και αν οτιδήποτε.
Το καλοκαίρι είναι κιόλας η εποχή που ζωντανεύουν οι ομορφότερες αναμνήσεις μου από τις διακοπές των παιδικών μου χρόνων. Ταξίδια με βάρκες σε απάτητα, μικρά και άγνωστα ακόμα τότε νησιά, βουτιές καταμεσής του Αιγαίου σε κρυστάλλινα νερά, ανακαλύψεις, εξερευνήσεις και παραλίες ερημικές και εκπάγλου ομορφιάς, ελεύθερο camping, καρπούζια που κρυώνουν στην ακροθαλασσιά, ψάρεμα πρωί-μεσημέρι-βράδυ, ύπνος κάτω από τα αστέρια, αλμύρα και άμμος στο δέρμα και στα μαλλιά, συλλογές κοχυλιών, μεγάλων και μικρών, ατέλειωτο βύθισμα σε βιβλία, σιωπή και ησυχία και ήχος μόνο από τον παφλασμό του κύματος, τα τζιτζίκια, τους γρύλους, φωτιές στη παραλία το βράδυ, κιθάρες και τραγούδια, διακοπές στο λατρεμένο εξοχικό με τον παππού και τη γιαγιά, μπάνιο αποκλειστικά με το λάστιχο στη βεράντα, καρπούζι και πεπόνι και γιαούρτι με γιαρμάδες, απογευματινές βόλτες στο λιμάνι για καλαμπόκι ψητό ή παγωτό πύραυλο Magnum, ξυλάκι Blaki και κυπελλάκι κοκτέϊλ (τα τοπ αγαπημένα της παιδικής μου ηλικίας), απογευματινή σιέστα, οι vintage -πλέον- σαπουνόπερες που χάζευα τα μεσημέρια μαζί με τη γιαγιά μου με μία άφθονη δόση συνενοχής, ηλιοβασιλέματα γεμάτα υποσχέσεις για το Αύριο, πολύ πρωινό μπάνιο στη θάλασσα, μυρωδιά αντηλιακού, κουβαδάκια-φτυαράκια-μπρατσάκια, πολυαγαπημένα και ξεθωριασμένα μαγιό, σαγιονάρες, αυτές οι παλιακές με τις ρίγες στη σόλα, ψάθινα καπέλα, βραδιές με πανσέληνο και αστέρια, απογεύματα με υποβρύχιο βανίλια, θερινό σινεμά στις κλασικές πλαστικές καρέκλες και στο δάπεδο χαλίκια, και τόσα, μα τόσα πολλά ακόμα….

Στο εδώ και τώρα καλοκαίρι για εμένα εξακολουθεί να σημαίνει πολλά από τα παραπάνω, αλλά και κάποια ακόμα πραγματάκια. 39 +1 σκέφτηκα και τα συγκέντρωσα εδώ!

1.       Αλλαγή ρούχων: η ώρα που επιτέλους ξεφορτώνομαι τα όχι και τόσο αρεστά σε εμένα χειμωνιάτικα ρούχα και μπορώ να χαρώ φούστες, φορέματα, παντελόνες, σορτσάκια, σαλοπέτες, σανδάλια, σαγιονάρες και δε συμμαζεύεται!
2.       Ήλιος, ζέστη και πολύ φως, το καλύτερό μου!
3.       Μια γενικότερη αίσθηση ανανέωσης μέσα και έξω μου
4.       Διακοπές και άρα περισσότερος χρόνος για εμένα και την οικογένειά μου
5.       Επιστροφή ξανά και ξανά στο λατρεμένο εξοχικό των παιδικών μου χρόνων όπου η ιστορία συνεχίζεται και ξαναγράφεται και από την αρχή μέσω των δικών μου τώρα παιδιών!
6.       Φρουτοχαμός, μιας που λατρεύω τα φρούτα και τα καλοκαιρινά ειδικά είναι από τα αγαπημένα μου!
7.       Απλότητα και μινιμαλισμός. Το ότι μπορώ να κυκλοφορώ με ένα μαγιό, ένα σορτσάκι και τις σαγιονάρες μου όλη μέρα. Ανάλαφρη. Χωρίς μακιγιάζ. Χωρίς τίποτα βασικά. Χωρίς να προσπαθώ για κάτι. Με λιγότερα ‘πράγματα’ γενικά.
8.       Ατελείωτες σπιτικές λεμονάδες σε διάφορες παραλλαγές και παγωμένο τσάι
9.       Το εύκολο και αγαπημένο μου σπιτικό παγωτό από μπανάνα
10.   Σαλάτες παντός είδους και με μπόλικο αυτοσχεδιασμό
11.   Περισσότερος χρόνος για διάβασμα, κάτι που γενικά και ειδικά αφότου έγινα μαμά, μου λείπει πολύ.
12.   Η ζωή που ανοίγει και βγαίνει απ’ το καβούκι της και προς τα έξω και μαζί της και εμείς. Περισσότερος χρόνος ‘έξω’ γενικά. Στη φύση, στα μπαλκόνια, στις βεράντες, στις παραλίες, στα πάρκα, στους κήπους αλλά και στους δρόμους της πόλης.
13.   Αγαπημένα καλοκαιρινά κοκτέιλ που έχω χρόνια να γευτώ, που νοσταλγώ και στα οποία υπόσχομαι την επάνοδό μου σύντομα!
14.   Θερινό σινεμά, συναυλίες και βραδιές στο Ηρώδειο κάτω από τον Αττικό ουρανό, πράγματα που επίσης μου λείπουν πολύ και που αναμένω να τα ξαναβρώ σύντομα με μεγάλη χαρά!
15.   Η ανεμελιά της εποχής αυτής που κάπως ξαναβιώνω καθώς γίνομαι παιδί και εγώ μέσα από τα δικά μου παιδιά, τα γέλια και τα παιχνίδια τους
16.   Το ότι η ζωή ξαφνικά γίνεται πιο ανάλαφρη και μπορώ και λέω πολλά περισσότερα ‘δε πειράζει μωρέ’, ‘δε βαριέσαι’, ‘η ζωή είναι ωραία’ και άλλα τέτοια γραφικά μα αληθινά!
17.   Η θάλασσα, αυτή η μεγάλη σοφή μάγισσα που με αγκαλιάζει, με καλεί να αφήσω κάθε βάρος μου μέσα της, με θεραπεύει, με ανανεώνει, με ζωντανεύει, με ομορφαίνει
18.   Τα γενέθλιά μου τον Ιούλιο, που τα ευχαριστιέμαι κάθε χρόνο ακόμα πιο πολύ
19.   Φαγητό σε ταβερνάκια πάνω στο κύμα, σε ξύλινες καρέκλες πάνω σε χαλίκια
20.   Ο ήχος από τις ψαρόβαρκες και τις τράτες καθώς σουρουπώνει και η μυρωδιά από το ιώδιο της θάλασσας
21.   Τα καλοκαιρινά φεγγάρια
22.   Οι ήχοι από τζιτζίκια και γρύλους
23.   Γιόγκα στο μπαλκόνι το ξημέρωμα ή/και αργά το βράδυ
24.   Η μυρωδιά καρύδας παντού
25.   Τα όνειρα για εξωτικές αποδράσεις και άλλα καλοκαίρια σε μέρη τροπικά ή σε νησιά που δεν έχω ακόμα επισκεφτεί και η προσγείωση στο καλοκαίρι του εδώ και τώρα που είναι πάντα το καλύτερο που μπορώ να ζω
26.   Τα πολλά και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, μοναδικά ηλιοβασιλέματα
27.   Τα στάχυα καθώς τα φυσάει ο άνεμος
28.   Το παγωτό φιστίκι 
29.   Ένα γενικότερο άφημα, μια χαλάρωση, μια παράδοση στο τώρα όπως ακριβώς είναι
30.   Τα ανακατεμένα μου μαλλιά
31.   Το Scrabble στη βεράντα
32.   Αιώρες, ξαπλώστρες, ψάθες, ξάπλες
33.   Το πάρτυ γενεθλίων της κόρης μου στην παραλία με τους φίλους του καλοκαιριού
34.   Λαχανικά από το μποστάνι του πατέρα μου
35.   Ξυπολησιά
36.   Μπλε και ουρανός
37.   Παγωμένα ούζα και μπύρες, χωριάτικες σαλάτες, βλίτα, τζατζίκι και ψητές σαρδέλες
38.   Το αγαπημένο τραγούδι «οι γλάροι» του 1959 (τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει και από τα μάτια σβήνει η στεριά….τραλαλά!)
39.   Περισσότερο γράψιμο στο ημερολόγιό μου

+1. Οι ρυθμοί που γίνονται αργοί και το ίδιο και εμείς μαζί τους. Καμιά βιασύνη πουθενά και για τίποτα.

Για εσάς αλήθεια, τί σημαίνει καλοκαίρι;



Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!
Namaste



Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Καταναλώνω, καταναλώνεις, καταναλώνει, ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ

Κάποτε θεωρούσα τον εαυτό μου τον λιγότερο καταναλωτικό άνθρωπο στο κόσμο. Ψώνιζα πράγματα, αλλά αυτά ήταν ως επί το πλείστον -και ειδικά στη δεκαετία των '20s μου- βιβλία, δίσκοι, cd, εισιτήρια για συναυλίες και παραστάσεις, εισιτήρια για ταξίδια κοντινά και μακρινά, πράγματα με λίγα λόγια περισσότερο του πνεύματος και της ψυχής. Και είχα φτιάξει ένα ωραίο κουτάκι στο μυαλό μου που έλεγε πως όλα αυτά δε συγκαταλέγονται βασικά στα «ψώνια», τα οποία και συνέδεα μέσα μου πάντα με μια ευτέλεια μιας που η χαρά του καινούριου (ρούχου, παπουτσιού, καλλυντικού κλπ) μου προκαλούσε παιδιόθεν μια αίσθηση ενοχής.
Μεγαλώνοντας και θεραπεύοντας σταδιακά τον εαυτό μου από παιδικά τραύματα, πληγές, απωθημένα, φορεμένα ταμπού, τοτέμ και ‘πρέπει’ και ‘δεν πρέπει’, από παλιούς προγραμματισμούς που τίποτε δεν μου προσφέρουν στο εδώ και τώρα μου, καταρχάς αφέθηκα στις μικρές χαρές και απολαύσεις της κατανάλωσης πραγμάτων που δεν συνδέονταν απαραίτητα με κάτι εγκεφαλικό-πνευματικό-ψυχικό. Απενοχοποίησα πολλά πράγματα και συναισθήματα και έτσι κατάφερα να φέρω τις ανάγκες μου από το σκοτάδι στο φως, να τις αναγνωρίσω, να τις αποδεχτώ, να τις θρέψω, να τις αγκαλιάσω. Μπορούσα να ψωνίζω επιτέλους τα χ, ψ παπούτσια που με ενθουσίαζαν χωρίς ενοχή και χωρίς συγκεκριμένο λόγο ή χωρίς τρομερό προγραμματισμό και εκλογίκευση, έτσι, απλά γιατί μου αρέσουν και τα αξίζω. Μπορούσα να αγοράζω τα καλλυντικά μου χωρίς να νιώθω φτηνή και επιφανειακή, επειδή μου αρέσει να ασχολούμαι με την εικόνα μου και να νιώθω και να είμαι όμορφη. Μπορούσα, και μπορώ φυσικά, να δω ξαφνικά την τάδε πλουμιστή φούστα και αντί να πω «άστο μωρέ, άλλη φορά», ή «άστο μωρέ, δεν είναι για μένα», να πω «ναι, αυτή η φούστα είναι τόσο ‘εγώ’, με καλεί απλά και θα την αγοράσω τώρα». Τέρμα στους ψυχαναγκασμούς, τις ενοχές και την καταπίεση.
Εδώ βέβαια να πω, ότι μαζί με τα παραπάνω, ήρθε μια ακόμα συνειδητοποίηση, αυτή που μου λέει πως ακόμα και τότε, σε πολύυυυυ μακρινές και μικρές ηλικίες που έθρεφα τον εαυτό μου μόνο με αγορές πνευματικού τύπου, όπως έγραψα και πιο πάνω, και που νόμιζα ότι δεν είμαι καταναλωτικός άνθρωπος, ήμουν και παραήμουν καταναλωτική, απλώς με διαφορετικό από τον mainstream τρόπο. Γιατί οι άνθρωποι που ζούμε στις μεγάλες μητροπόλεις του κόσμου είμαστε εξ ορισμού καταναλωτικά όντα. Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, πορευόμαστε σε τέτοια πλαίσια, σε σημείο όλη αυτή η καταναλωτική κουλτούρα να μας εμποτίζει εσωτερικά και να περνά στα κύτταρά μας, αλλά και στις επόμενες γενιές.
Χρειαζόμαστε τόσα πολλά πράγματα τελικά για να νιώθουμε ισορροπία, χαρά, ασφάλεια, πληρότητα, αγάπη; Όχι φυσικά. Γιατί οι έννοιες αυτές, ενώ μπορεί να εμπεριέχονται ως ενέργεια στα υλικά αγαθά, δεν εξαρτώνται για να υπάρξουν από αυτά. Είναι αυθύπαρκτες. Εμείς είμαστε αυτοί που νομίζουμε ότι θα κολλήσει καλύτερα η κατακερματισμένη μας ύπαρξη αν αγοράσουμε αυτό το βιβλίο που θα μας δείξει το δρόμο ή θα μας ανακουφίσει συναισθηματικά, εκείνο το παπούτσι που φορώντας το θα μας αρέσουμε και θα αρέσουμε, το άλλο φουστάνι που θα κολακεύει το σώμα μας, το τάδε εισιτήριο για το τάδε ταξίδι, την τάδε ταινία, την τάδε παράσταση, την τάδε συναυλία, αυτό το υπέροχο κόκκινο κραγιόν που θα μας κάνει ακαταμάχητες και η λίστα τελειωμό δεν έχει. Εμείς φτιάχνουμε αυτές τις ιστορίες και περιχαρακωνόμαστε γύρω και πίσω τους και τις χρησιμοποιούμε ως δεκανίκια της ζωής μας. Εμείς και μόνο εμείς, καταναλώνοντας ασύστολα, την ίδια στιγμή που ναι, η γη συνεχίζει να γυρίζει αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο για όλους. Άλλοι ζούμε με ροή και άλλοι με πόνο. Κακά τα ψέματα.
Και όχι, δεν θέλω να πω με το ποστ αυτό ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να αγοράζουμε αυτά που μας ευχαριστούν και που νιώθουμε και πιστεύουμε πως τα έχουμε ανάγκη. Θέλω μόνο να πω πόσο σημαντικό είναι να είμαστε κάθε στιγμή συνειδητοί και με επίγνωση στα πράγματα που κάνουμε (λόγου χάρη τα ψώνια) και να καταλαβαίνουμε το γιατί τα κάνουμε χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες. Όχι ενοχή, αποδοχή, όχι όμως και ψευδαισθήσεις και ρομποτικές κινήσεις. Πιο πολύ και πέρα απ’όλα μια υπενθύμιση στον εαυτό μας πως είτε με καινούρια υλικά αγαθά είτε και με τίποτα μπορούμε όπως και να έχει να είμαστε ευτυχείς, πλήρεις, όμορφοι και να συνδεόμαστε με την Αγάπη μέσα, έξω, δίπλα και παντού.


Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!

Namaste




Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Το μεγάλο, υπέροχο "τίποτα"



Βράδυ. Ένα μικρό, τόσο δα μικρό κενό χωροχρόνου μόνο για εμένα. Και ένα ποτήρι κρασί τώρα που κοιμήθηκαν τα μικρά μου αγαπημένα θηριάκια και το σπίτι ησυχάζει και μπαίνει σε αργούς, νυχτερινούς, ράθυμους θαρρείς, ρυθμούς.
Πόσο δύσκολο μου είναι να βιώσω αυτό το κενό χώρου και χρόνου όμως...και το συνειδητοποιώ σιγά σιγά… Το μόνο σημείο της ημέρας στο οποίο μπορώ απλά να υπάρχω, να ΕΙΜΑΙ, χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα, χωρίς να σκέφτομαι ή να προγραμματίζω τίποτα, χωρίς γενικά ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε καν όταν πέφτω να κοιμηθώ δε συμβαίνει αυτό, μιας που με τον μικρό δίπλα μου να θηλάζει κάθε τρεις και λίγο, πάλι σε δράση είμαι, ακόμα και στον ύπνο μου. Πάλι ενεργώ, προσφέρω, παρέχω σε κάποιον άλλον. Όχι με το μυαλό, αλλά με το σώμα και το ένστικτό μου, όμως και πάλι. 

Έτσι λοιπόν, μόνο τότε, όταν κοιμηθούν και λίγο πριν εγώ κοιμηθώ. Μόνο εκείνη η ώρα είναι η διαθέσιμη ώρα για αυτό το πολύτιμό μου ΤΙΠΟΤΑ. Και εγώ τι κάνω; Τι το κάνω; Το διυλίζω και αυτό και το προσπερνώ, ξεχνώ να το ζήσω στο εδώ και τώρα όπως μου δίνεται και έτσι καταλήγω να το γεμίζω και πάλι με ένα σωρό από σκέψεις, πράξεις, αγωνίες, προγράμματα, σχέδια για το μετά, το αύριο, το μεθαύριο και ούτω καθεξής.

Κοιμούνται τα παιδιά μου και εκεί που παίρνω μια ανάσα και λέω, «ωραία και τώρα ώρα για μένα, ώρα για τίποτα βασικά», αντί να κλείσω τα μάτια και να αφεθώ σε αυτή την αίσθηση, αρχίζω να χαζεύω σαν αυτιστικό με το κινητό μου, το λαπτοπ, το τάμπλετ, απαντάω σε δεκάδες μηνύματα μηχανικά λες και 'πρέπει', μετά συμμαζεύω σαν ημίτρελη το μπάχαλο της κουζίνας και τα σκορπισμένα παιχνίδια, ετοιμάζω πρωινά και φαγητά για την επόμενη ημέρα, για το σπίτι, τη δουλειά, τον άντρα, το παιδί, το άλλο παιδί, ετοιμάζω πλυντήρια για να μπουν το πρωί, μαζεύω και διπλώνω απλωμένα ρούχα, σκέφτομαι τι θα φορέσω στη δουλειά για να μη ψάχνω πρωί πρωί σα το κλέφτη στο σκοτάδι, γράφω και σβήνω ατέλειωτες λίστες και μετά καθώς περνά η ώρα και αρχίζω να εκνευρίζομαι που πάλι θα κοιμηθώ αργά και θα είμαι ολίγον τι ράκος την επομένη, που πάλι δεν πρόλαβα να κάνω γιόγκα και να διαλογιστώ, που πάλι δεν πρόλαβα να διαβάσω αυτά που ήθελα ή να κάνω μάσκα στο κουρασμένο πρόσωπό μου, μετά λοιπόν, γίνεται ένα ΤΣΑΦ και ξυπνάω από όλη αυτή τη παράνοια στην οποία φυσικά μόνη μου βάζω τον εαυτό μου, και λέω «ως πότε όλο αυτό;»

Απάντηση συγκεκριμένη δεν έχω, μια χαρούμενη, μα κουρασμένη εργαζόμενη μαμά δυο μικρών παιδιών είμαι και κάνω απλά το καλύτερο που μπορώ με τα δεδομένα που έχω κάθε στιγμή. Βλέπω όμως, πως όσο πιο συνειδητή μου γίνεται αυτή η αγχωτική κατάσταση στην οποία με ρίχνω κάθε βράδυ, αντί να χαλαρώνω, όσο περισσότερο τη φέρνω στο φως της επίγνωσης, τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχω για να την αλλάξω, να την αφήσω να πάει στο καλό αφού σαφέστατα δεν με εξυπηρετεί, μιας και είναι μια ακόμα φάκα στην οποία πέφτω και μέσα στην οποία οι ανάγκες όλων των άλλων φροντίζονται, εκτός από τις δικές μου. Game over, ως εδώ. Από σήμερα αποφασίζω τα πρώτα βήματα της αλλαγής σε όλο αυτό αλλιώς κάηκα. Στην κυριολεξία. Και όχι, δεν θα με κάψω, με αγαπώ πολύ για να το κάνω αυτό. Έμαθα πια.
Anybody with me in this? Raise your hands if you are!


Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!

Namaste




Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Το δώρο της Ίσιδας



Πριν λίγες μέρες μια καλή μου φίλη με ρώτησε πώς και για ποιό λόγο επιλέξαμε το συγκεκριμένο όνομα -Έκτορας- για τον βενιαμίν της οικογένειάς μας, και της είπα ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος και απλά ότι μας άρεσε πολύ. Τίποτα δεν είναι όμως τυχαίο, το πιστεύω, το νιώθω, το βλέπω, το ζω και αυτή η μη τυχαιότητα των πραγμάτων είναι μια αλήθεια που μου παρουσιάστηκε ολοζώντανη για άλλη μια φορά μόλις χτες, οδηγώντας με σε αυτό το σημερινό ποστ.

Πολλές φορές, όπως και τώρα, γράφω και νιώθω παράλληλα χαμένη στους δικούς μου συνειρμούς, έχω όμως πλέον την αίσθηση ότι περισσότεροι είναι οι άνθρωποι που με καταλαβαίνουν και με νιώθουν τελικά παρά αυτοί που δεν. Μιας και μέσα στη διαφορετικότητά μας είμαστε όλοι ένα. Είτε έτσι είτε αλλιώς πάντως, εγώ θα γράφω αυτά που θέλω και που μου βγαίνουν με αλήθεια, χωρίς να με απασχολεί η ανταπόκριση ή το αποτέλεσμα, μιας που το ταξίδι είναι που αξίζει και που έχει να προσφέρει τα δώρα του στη ζωή μας, και λιγότερο ο προορισμός. Ο προορισμός, άλλωστε, είναι μια έννοια τόσο άπιαστη, ρευστή, υπόκειται σε τόσες αλλαγές και μεταβολές που καταντά ανύπαρκτη. Lets enjoy the ride λοιπόν.

Βγαίνοντας από την παραπάνω παρένθεση, θα συνεχίσω με τα των παιδιών, ονομάτων και συναισθημάτων.
'Εχω μια κόρη, για όσους διαβάζουν και δεν με ξέρουν ακόμα, που κοντεύει 4 χρονών. Αυτή η ομορφιά της παραπάνω φωτογραφίας, ναι. Είναι η κόρη μου, αλλά δεν είναι δικιά μου. Την αγαπώ, μα ποτέ δε θα μου ανήκει. Αποτέλεσα απλώς το μέσο για να έρθει στο φως του κόσμου και να χαράξει τη δική της πορεία. Την λένε Ισιδώρα. Όταν διαλέξαμε το όνομά της το είχαμε, για άγνωστο σε εμάς τότε λόγο, ερωτευτεί. Μια ενέργεια μας ασκούσε το όνομα αυτό, μια έλξη και στην ουσία ποτέ δεν έπεσε άλλο υποψήφιο όνομα στο τραπέζι. Από την κοιλιά την κόρη μας την έλεγαν Ισιδώρα. Δεν ήταν ποτέ 'το μωρό'. Αν ήθελα ή μπορούσα να μεγαλώσω το παιδί μου 'απόλυτα' ελευθεριακά, 'θα έπρεπε' να το έχω αφήσει και να επιλέξει μόνο του το όνομά του, σκέφτομαι κάποιες φορές, αλλά ούτε σε αυτά τα μοτίβα της απολυτότητας κινούμαστε εγώ και ο πατέρας της ούτε και πείστηκα ποτέ ότι κάτι τέτοιο θα τη βοηθούσε και θα της προσέφερε κάτι, πέρα από μια γενική ίσως σύγχυση, όταν κιόλας η ζωή που ζούμε στις σύγχρονες κοινωνικές δομές έχει και κάποια κουτάκια που δεν είναι πάντα και όλα απαραίτητα 'κακά'-βασικά, δεν υπάρχει καλό και κακό, όλα είναι αυτά που είναι και όποιος θέλει τα ακολουθεί, επιλέγει, απορρίπτει κλπ ανάλογα.
Εν πάσει περιπτώσει, ποτέ δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα να ψάξω το όνομά της μέχρι τη κουβέντα που περιέγραψα πιο πάνω με τη φίλη μου.

Συνειδητοποιώ κάθε μέρα και κάθε λεπτό πόσο τεράστιο δώρο έχει υπάρξει και εξακολουθεί να είναι για εμένα αυτό το παιδί. Δώρο ναι. Δώρο γιατί αποτελεί τον μεγαλύτερο και καθαρότερο καθρέφτη που θα μπορούσα ποτέ να έχω, μου καθρεφτίζει τη ζωή, τη ψυχή, την ιστορία μου, με καθοδηγεί, μου μαθαίνει, με πάει μπροστά, με εξελίσσει σαν άνθρωπο, σαν μητέρα, σαν γυναίκα. Δώρο. Ισιδώρα. Ίση με ένα δώρο. Στην ετυμολογία του ονόματος, Ισιδώρα = Ίσις + δώρο, δηλαδή το δώρο της Ίσιδας. Η Ίσιδα ήταν θεά της Αιγυπτιακής μυθολογίας με πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, που στην εξελληνισμένη της μορφή συμβολίζει την τροφό και μητέρα του σύμπαντος, μεταμορφώνεται σε όλες τις μορφές και τα είδη, αγαπά κάθε τί αγαθό και αποστρέφεται κάθε τί κακό. Από μία τέτοια μορφή, συμβολισμό και ενέργεια, ναι, ήρθε και το 'δικό μου' δώρο, η Ισιδώρα. Τώρα it makes sense που λένε. Μα τίποτα τυχαίο. Ούτε το ότι ο μπαμπάς της και οι φίλοι μας την φωνάζουν χαϊδευτικά Ίση! Βασικά Ίσι.

Ψάξτε τις κρυμμένες ιστορίες πίσω από τα ονόματα των παιδιών σας. Τα ονόματα που επιλέξατε συνειδητά, ασυνείδητα, τυχαία, μη τυχαία, τυπικά, εθιμοτυπικά ή οτιδήποτε. Κουβαλούν κομμάτια από εσάς και την ιστορία σας, καθώς και τη δικιά τους, κομμάτια από την εγκόσμια και συμπαντική Αλήθεια και Αγάπη, κουβαλούν μηνύματα, γνώση και σοφία. Τίποτα δεν είναι δεδομένο ούτε και τυχαίο. Τίποτα δεν είναι μόνο όπως δείχνει εξωτερικά. Ψάξτε.


Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!
Namaste



FACEBOOK

INSTAGRAM


Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Ένας χρόνος



23/05/2016
Ένα παιδί γεννιέται. Γεννιέται στην ησυχία και τη γαλήνη του σπιτιού του, με την παρουσία αγαπημένων μόνο ανθρώπων, γεννιέται με φως, ροή, παράδοση, αναπνοή, αγάπη, ευκολία, πίστη, χαρά, πνοή, γεννιέται με δύναμη, με τη δική του δύναμη και λίγη ακόμα της μαμάς του. Το παιδάκι μου, άλλο ένα παιδί του σύμπαντος, των αστεριών, του φεγγαριού και του ήλιου, το μικρό μου σοφό, δυνατό αγοράκι που μου έμαθε με τον ερχομό του τόσα πολλά και μου θύμησε και άλλα τόσα που είχα ξεχάσει. Που με ώθησε να γυρίσω και να δω εμένα ξανά, πιο βαθιά και με πιο καθάρια ματιά, κάτι για το οποίο του είμαι ευγνώμων τώρα και πάντα.

23/05/2017
Ένας χρόνος μετά και η ζωή τρέχει, όπως και ο Έκτορας τώρα πια! Ένας χρόνος που πέρασε σαν το ρυάκι που κυλά, όμορφος και δύσκολος μαζί αλλά με άπειρη αγάπη, αποδοχή και παράδοση στο κάθε μικρό και μεγάλο τώρα.
Η μνήμη της στιγμής που τον πρωτοέπιασα στην αγκαλιά μου, καθώς ξεγλύστρισε από μέσα μου, είναι συγκλονιστική ως συναίσθημα και απεικονίζεται, όπως ακριβώς βιώθηκε, με άπειρο δέος, στην παρακάτω μεγαλειώδη για εμένα φωτογραφία από την φίλη, φωτογράφο και βοηθό μητρότητας Θέμις Στυλιανοπούλου. Η μαγική εικόνα που προέκυψε από αυτό το κλικ είναι για μένα σαν την κομμένη μου ανάσα τη στιγμή ακριβώς που ήρθε το μωρό που τόσο περιμέναμε.

Τη σημερινή λοιπόν ημέρα ευχαριστώ και ευγνωμωνώ από καρδιάς για μία ακόμα φορά τις φίλες μου και βοηθούς μητρότητας Θέμις και Ζωή, που στάθηκαν γεμάτες αγάπη στο πλευρό μου, του συντρόφου και της κόρης μου σε μια τόσο ιδιαίτερη, πολύτιμη, μοναδική και μεταβατική στιγμή της ζωής μας ως οικογένεια.
Ευχαριστώ και ευγνωμωνώ από καρδιάς τις δυνατές ψυχές Δημήτρη, Ευαγγελία και Ezelda για τον άπειρο σεβασμό, τη λεπτότητα, τη φροντίδα και την αγάπη που προσέφεραν σε εμένα και τον Έκτορα, μα πάνω απ όλα για το δυσκολότερο όλων-για τη σοφία και την πίστη που απαιτείται, ώστε να μπορέσει κανείς να κάνει ένα βήμα πίσω, δίνοντας όλη τη δύναμη στη δυάδα μητέρας-παιδιού για να γεννηθούν μαζί όπως μόνο εκείνοι ξέρουν, χωρίς την καθοδήγηση τρίτων.
Ευχαριστώ όλους τους γιατί εμπιστευτήκανε και διαφυλάξανε το όνειρό μου να γεννήσω το μωρό μου μόνη μου, μέσα στην ασφάλεια και την αγκαλιά της διακριτικής τους παρουσίας.

Ευχαριστώ, τέλος, και πέρα και πάνω απ'όλα και όλους το φανταστικό μωρό μου για αυτό το υπέροχο ταξίδι και του εύχομαι χρόνια όμορφα και γεμάτα από αγάπη, φως, υγεία, μικρές και μεγάλες χαρές, καθώς και αποδοχή της ζωής ως έχει στο εδώ και τώρα.

***

Σκέφτηκα πολύ και σοβαρά για το αν θα τολμήσω να βάλω μια τόσο προσωπική και 'ωμή' φωτογραφία εδώ. Το πήρα τελικά απόφαση όχι για να προβάλω κάτι δικό μου, αλλά γιατί νιώθω πως αν θέλουμε -ειδικά όσοι ασχολούμαστε ενεργά με το κεφάλαιο γέννηση- να αλλάξουν σιγά-σιγά οι συνειδήσεις και η παιδεία μας γύρω από το πώς ερχόμαστε στον κόσμο και γύρω από την ιερότητα αυτής της ανθρώπινης λειτουργίας, είναι απόλυτη ανάγκη να περιστοιχιζόμαστε από περισσότερες εικόνες αλήθειας γύρω από το πώς γεννιέται ένας άνθρωπος, περισσότερες πραγματικές και μη ωραιοποιημένες εικόνες, εικόνες που λένε την ιστορία όπως βιώθηκε, εικόνες που λένε την αλήθεια ως έχει και όχι όπως αυτή προβάλλεται στη μαζική κουλτούρα (τηλεοράσεις-διαφημίσεις-ταινίες κλπ). Και ναι, η γέννηση ενός νέου πλάσματος, μιας ακόμα ψυχής εμπεριέχει και δάκρυα και αίμα και ιδρώτα και πολλά ακόμα, όλα όμως κομμάτια αυτής της άπειρης συμπαντικής και παντοτινής αγάπης της Μητέρας Γης που μας τυλίγει, μας ανοίγει, μας ξεδιπλώνει και μας αγκαλιάζει ξανά και ξανά στον αέναο κύκλο της Ζωής. Από αυτή την αγάπη ξεχειλίζω και εγώ σήμερα και ήθελα να το μοιραστώ με όσους με διαβάζετε! Ευγνωμοσύνη για όλους και όλα!


Σας φιλώ, xoxo & stay inspired!
Namaste



FACEBOOK

INSTAGRAM

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Yoga Diary #4: The *yogaeverydamnday7daychallenge*



Goodmorning lovely people!

This is indeed my very first post written in English, something I've been wanting to do for a long time, but which I had not decided to try up until now. Ideally, I would like everybody to be able to read this blog and I know that the only way to make this happen is to write in English. That's not always gonna be the case here though, since I love writing in Greek, but I thought I'll give it a go now and see how it feels and if it receives a warm response.

So today, and for once again, I'm gonna be talking about yoga and a recent challenge I set for myself which I named and hashtagged as the "yogaeverydamnday7daychallenge".
I have often talked about my passionate 17 year old relationship with yoga and how it transforms my life each and every time I get to be on my mat. I've noticed that at some periods of my life yoga turns out to be super extra important and vital for my wellbeing and survival over the hardships that are getting on my way. Lately, I have been feeling just like that: craving to get on my mat and take long deep breaths and move my body from one asana to the other, staying present in the now and focusing on what each moment has to teach me. We've been having some rough nights with the kids coughing and waking up a lot during the night, baby teething and crying and me down with a cold also, so I've been feeling quite out of sorts for the last 1 or 2 weeks. And yoga has been my saviour for once again. This time, I have not even planned anything, I have not even made extra effort, yoga just seemed like the only way out of this rollercoaster that motherhood and parenting in general felt like lately.

So, I thought, here we are, I'm gonna practice yoga every day for at least 7 days in a row. These days I normally practice twice or three times a week at the studio and I almost consider it a luxury and a gift, taking for granted that mothering two little ones leaves me with very little time and 'space' for myself. Practicing yoga for 2 or 3 times a week is average and it's fine and very ok but for someone like me who has been practicing almost non stop for so many years and has been building a life based on yoga principles, trust me, it's so little. I need more of this in my life and especially at times when external reality turns out to be really demanding, like now. I actually need yoga every-damn-day. I need it to be able to breathe deep, to pause and turn inwards rather than looking at 'facts', at other people or external circumstances. I need yoga each and every day to connect with myself, to dive deep in my soul and my inner body, to uplift my spirit, to remember the love that brought me here, the love that continues to nourish me, the love I give to my family and my beloved ones and of course the infinite, divine, sacred, eternal love as the source of every inch of whatever I've got to hold on to in life.

And as in many other periods of time in my life, I did it! I practiced for 7 days in a row, non stop, some days for just a couple of minutes and others for much longer but it all felt great regardless of the amount of time I spent on my mat. I practiced at the studio but also at home, in the evenings, after my kids fell asleep. I meditated. I held space for myself. Breath after breath and asana after asana it all felt like coming back home to me and my body. Pure bliss and balance. I will currently continue with this 'yogaeverydamnday' challenge for as long as I can. Because it's comforting, because it's part of me, because I feel more alive, happy and fulfilled after each and every savasana.

Please feel free to share your experience, feelings and thoughts on yoga by leaving a comment here below. It will make me so happy 💞
And of course, practice, practice, practice and all is coming 🙏



xoxo & stay inspired!
Namaste



FACEBOOK

INSTAGRAM